De kleine dappere ridder » Het dagboek van een mama met Hyperemesis Gravidarum

Masthead header

Doen alsof

Over twee weken ga ik naar Australië. Of in ieder geval, dat was het plan. Ik ben 12 weken zwanger en nog steeds zo ziek als een hond. Ondertussen vertellen ze me in het ziekenhuis dat het grote braakfestijn niet over is bij 12 weken, maar bij 14 weken. Wat er met die 12 weken deadline is gebeurd, laten ze in het midden en ik wil het ook niet weten.

Ik doe aan wishful thinking, want hoewel ik mezelf nu keer op keer vertel dat ik het best nog twee weken langer volhoud, geloof ik ondertussen echt niet meer dat de misselijkheid dan opeens verdwenen is. Maar ik heb een houvast nodig. Een punt om naartoe te leven. En nog 28 weken wachten…. Dat is te lang. Veel te lang.

Dus ik doe alsof, samen met de artsen en de verpleegkundigen. We spelen een spelletje en doen allemaal alsof het bijna over is. Ik lig weer in het ziekenhuis, maar over twee weken ga ik naar Australië.

Ik krijg een sms van een kennis. Zij blijkt ook een pion in het grote spel. Ze zegt me dat ik vast uitzie naar de grote reis. Nog even volhouden.

In mijn gedachten zie ik witte stranden. Voeten in het zand. Een overwinningsfoto op social media van mezelf, manlief en de aankondiging van onze kleine spruit. Want in Australië, als ik daar ooit kom, mag dan toch echt de vlag uit. Dan ben ik vast gezond.